Public Hearing Report on Madurai Kamaraj University

Citizens’ Inquiry Committee

Madurai Kamaraj University in a Mess

A public hearing, organized by the “Save Madurai Kamaraj University (MKU) Coalition” took place on 22 nd March 2014 at the MUTA headquarters, Kakka Thoppu Street, Madurai – 02. The jury panel included advocate Dr. R. Krishnamurthy, Prof A. Marx, and journalist Mr. T.N. Gopalan.

As many as ten victims of the high-handedness of the MKU authorities deposed before the panel.

Apart from individual victims, some of the concerned organizations which made a presentation before the panel were, Madurai Kamaraj, Manonmaniyam Sundaranar, Mother Therasa and Alagappa University Teacher’s Association (MUTA), Federation of MKU Students and Scholars, All India Federation of University and College Teachers’ Organisations (AIFUCTO), MKU Struggle Committee, MKU Faculty Association (MUFA), All India Students Association (AISA), Students Federation of India (SFI), Bharathidasan University Teachers Association, Periyar University Teachers Association, Tamil Nadu Primary Teachers’ Federation, Federation for the Differently Abled Persons, All India Democratic Womens Association, All India Insurance Employees Association, Tamil Nadu Retired Teachers’ Association, Tamil Nadu Science Forum, Democratic Youth Federation of India and the Indian School of Social Sciences.

As if by way of confirming their intolerance, the varsity authorities tried to stall the inquiry itself. It had been scheduled to be held at a prominent auditorium in the city, but the Registrar of the varsity officially protested to the police, threatening agitation by students and staff in front of the hall if the inquiry was allowed to be held there.

Citing the letter from the Registrar-in-charge Muthumanickam, police denied permission to hold the inquiry at the auditorium as planned earlier. The venue was eventually shifted to the Madurai Kamaraj University Teachers’ Association’s office.

Here is the report of the three-member panel:

A university established by the State in 1966 as an extension centre of the University of Madras and subsequently rechristened in 1978 in the name of a nationally respected statesman and democrat, K Kamaraj, known popularly as the ‘Kingmaker’, who was instrumental in taking primary education to the nook and corner of Tamil Nadu, should have ideally evolved into a national level institution.

Sadly the Madurai Kamaraj University has today degenerated into an undemocratic institution where education and research have taken the backseat, with politics and ruthlessness occupying the prime positions.

Far from empowering the underprivileged, the institution has of late been depriving its research scholars, including a disabled girl, from continuing with their meaningful academic pursuits and instead forcing them to agitate like labour unions.

The genesis for this dubious state of affairs lies in the politicisation of appointment of Vice Chancellors in the state. It peaked during the erstwhile DMK regime of 2008-11 when Prof R Karpaga Kumaravel, the son-in-law of then State Minister Ko Si Mani was appointed Vice Chancellor of the university. During his tenure there were allegations of irregularities in the appointment of faculty members. Nonetheless, Karpaga Kumaravel was not an academic nincompoop and was reasonably known among education technology circles.

Soon after his exit in March 2011 and the establishment of the AIADMK Government two months later, well-intentioned academics and faculty members of the University had given a call to appoint clean and competent persons as Vice Chancellors of State universities.

However, all expectations that a distinguished academician would be found to lead the Madurai Kamaraj University and restore its past glory were belied when the Governor-Chancellor on April 9, 2012 appointed Dr Kalyani Mathivanan as Vice Chancellor of the university. The appointment order mentioned that she was the Head of English Department at the Ethiraj College for Women, a reputed government-aided institution in Chennai. What was not mentioned in the order was that she was the daughter-in-law of late AIADMK Finance Minister V R Nedunchezhian, whose wife Visalakshi Nedunchezhian is a key member of the ruling party.

In fact, even in Chennai, not many among the enlightened academic circles had heard of an English faculty by name Kalyani Mathivanan.

Even overlooking the political interference in her appointment, her selection as Vice Chancellor was patently illegal as it violated Clause 7.3.0 of the University Grants Commission Regulations (Minimum Qualification for Appointment of Teachers, Other Academic Staff in Universities and Colleges and Other Measures for the Maintenance of Standards in Higher Education) 2010.

As per this Regulation “The vice-chancellor to be appointed should be a distinguished academician, with a minimum of ten years of experience as professor in a university system or ten years of experience in an equivalent position in a reputed research and/or academic administrative organisation.” Also, “Persons of the highest level of competence, integrity, morals and institutional commitment are to be appointed as vice-chancellors.”

Both these stipulations – which were not in force when Prof Karpaga Kumaravel was selected – were given a goby while appointing Dr Kalyani Mathivanan as Vice Chancellor. What is disturbing is that contrary to her claim that she was a Professor of English, documents obtained under the Right to Information Act exposed that she was only serving as an Associate Professor of English at the Ethiraj College for Women. Thus Dr Kalyani Mathivanan secured the high profile job by an act of perjury, which is now the subject matter of a litigation filed by a professor, who himself was denied the Vice Chancellorship.

Dr Kalyani Mathivanan’s defence of her act of deceit is that the post of “Professor” was abolished long before the UGC Regulations of 2010 came into force. The question then arises if that is the case where was the need for her to misrepresent her designation.

It is not as if the other applicants for the post of Vice Chancellor were less competent. In fact, documents furnished under the Right to Information Act, revealed that among the applicants for the post were seven former and present Vice Chancellors, 11 Registrars of universities, five Controllers of Examinations, 19 Directors of various academic centres, 30 Heads of University Departments, 77 University Professors and six DLitt and DSc degree holders.

Besides, the Selection Committee had alongside Dr Kalyani Mathivanan shortlisted the names of Ramasamy, a Registrar and History Professor who was fully eligible for appointment to the post and R Jayaraman, former Head of Department of Entrepreneurship, who also had over 10 years experience as Professor. Both were overlooked and Dr Kalyani Mathivanan was given the post ostensibly due to her political connections.

A writ petition challenging her appointment was filed in Aug.2012, and the Madurai Bench of the Madras High Court orderedissueofquowarrantonoticeto Ms Kalyani Mathivanan, seeking to”show cause”inwhatcapacityshewasholdingthepost.

Thepetition was filedby K.V.Jeyaraj, Retd Prof of History/Former director or Pasumpon Muthuramalinga Thevar Chair.

He submitted that as per the University Grants Commission norms, theVice Chancellortobeappointedshould beadistinguishedacademicianwitha minimum often years ofexperienceas ProfessorinaUniversity system ortenyears ofexperienceinanequivalent positionina reputedresearchandacademicadministrativeorganisation. ButthepresentVCwasonlyanAssociateprofessorin acollege,henoted.

Thoughtherewereseveraleligiblecandidates amongmorethan the 100candidates enlistedin the searchcommittee,” thepresentincumbent,whoisineligible,hadbeenappointed, andhencetheappointment shouldbesetaside,”the petitionersaid.

Thesearchcommitteewhichidentified a panel of3-5names throughapublic notification ornominationoratalent research process should give weightage to academic excellence, exposure to higher education system and experienceinacademicandadministrativegovernance,amongotherthings.

Thepetitionersought aninterim injunctionrestrainingKalayaniMathivananfrom functioningas ViceChancellorofthe MKU. Healsoprayedtoissue a writofquowarrantotoshowcauseunderwhatauthorityshewasholdingofficeofthe VCandquashherappointment.

The case is still pending. So much for the academic concerns of our courts!

That apart, when an inexperienced person with little proven record of serious academic pursuit is appointed as Vice Chancellor, she turns to issues other than education and becomes overbearing too in order to conceal her own inadequacies.

Within two months of assuming charge she shut down two hostels, asked research scholars including women to vacate their rooms overnight and chose to privatise the hostel mess operations. This led to an indefinite strike by the students and impacted academic activity in July 2012.

The standoff that commenced then has only escalated in the past two years with both students and professors being victimized, one after another.

Students and faculty members have been ruing that the Vice Chancellor has been extremely undemocratic in dealing with them. For instance in September 2012, when MUFA wanted to organise a Teachers’ Day function she shot down the request but went ahead and organised a celebration on her own at the same venue.

Not known to encourage dissent of any sort, she has come down heavily on those not toeing her line at the academic and senate meetings. Those who dared defy her diktat and raise well- intentioned questions have been ruthlessly targeted and even their students have not been spared as the case of Prof Krishnaswamy would highlight.

Prof Krishnaswamy, who is the convener of the Tamil Nadu Federation of University Faculty Associations (TANFUFA), was removed as the Head of Department of Genetic Engineering at the School of Biotechnology in the University for posing uncomfortable academic and administrative questions to the Vice Chancellor.

A well known academic in his field, he has also been popular with the students. Nothing would illustrate his affability better than the fact that all of his students immediately erupted in protest when he was removed as Head of Department.

Students who were denied UGC scholarships have been refused an audience to represent their woes and when they tried to represent to the UGC Vice Chairman H Devaraj who came to the university to attend the convocation last year, on Oct 23, 2013, the university authorities cracked down on the protesting students.

As a culmination of this persistent victimisation of Prof Krishnaswamy and students, the Vice Chancellor on December 3, 2013 ensured that a resolution was passed at the university syndicate meeting to dismiss two research scholars – C Pandiyarajan attached with the School of Chemistry and J Arun attached with the School of Energy, Environment and Natural Resources. The official explanation, given by their respective guides through identically worded letters, was that they had indulged in anti-university activities.

That research scholars should be dismissed when the number of scholars pursuing research in the country has come down alarmingly speaks volumes about the leadership at the university and its concern for academic pursuit in an institution that was not long ago chosen for the UGC’s flagship University with Potential for Excellence Scheme.

This decision to expel research scholars led to spirited protests from students and research scholars lasting over 50 days.

It was in such a backdrop a citizens’ enquiry was held at Madurai.

Extracts from some depositions during the inquiry:

Prof S. Krishnaswamy, referred to earlier, narrated at length the humiliations he had to undergo at the hands of a vengeful management.

He was removed as the head of Department of Genetic Engineering (DGE) in March last year. The Registrar (in-charge) S.V. Hariharan issued a statement accusing Dr. Krishnaswamy of indulging in a “mud slinging campaign against the university authorities in gross violation of code of conduct and legal ethics” and requested the media to publish the statement “in the interest of a public institution which was (being) subjected to attack out of mala fide intention.”

He was shifted to the Centre of Excellence in Bio-informatics (CEB) as he was ineligible to hold the post of Head of DGE, a statutory department.

MKU claimed the following: He joined as an Information Scientist in the bio-informatics project of the School of Biological Sciences on a temporary basis in 1990.

In 1997, he was placed as an Information Scientist in CEB in the Professor’s scale of pay in violation of norms laid down by the University Grants Commission, the university as well as the State government. In 2001, he was re-designated as a Reader with effect from 1990 and as Professor with effect from 1997, again in violation of norms applicable for such re-designation.

He was elevated as a Senior Professor in 2007 and “erroneously” nominated as Head of the Department of Genetic Engineering in 2009, the statement claimed. “Dr. S. Krishnaswamy has been bringing discredit in a habitual manner to the university… by launching an online misinformation campaign through his old students and association friends which is a gross violation of all service rules,” it read.

Dr. Krishnaswamy said that he had been shifted from a statutory department to a less significant centre of excellence with a view to keeping him away from the university’s Academic Council and Senate meetings. “The authorities do not want anyone to raise questions at such meetings and therefore the entire exercise of shunting me out is an attempt to curtail the voice of dissent,” he said.

“After shifting me out, the university has appointed another female professor as the head. But the irony remains that the incumbent was promoted as a Professor in 2010 on the basis of clearance given by a committee comprising me. If I am ineligible to be the HOD, then she too is ineligible because her professorship itself becomes questionable,” he noted.

As the university peremptorily removed him, without even giving him a hearing, he protested strongly and students too stood by him. Some of his former students, based in foreign countries, started an online campaign seeking his reinstatement. They also sent representations to the Governor who is the Chancellor of the university.

However, Dr. S. Krishmaswamy continues to be a senior professor and Head of Centre of Excellence in Bioinformatics.

Easwari Pandaranayaka, a disabled postdoctoral fellow, submitted that she was evicted from the MKU hostel on the specious plea that she had been staying for more than 13 years and was told that post-doctoral fellows would not be given hostel accommodation , despite the fact she, as a disabled person, would be put to undue hardship if moved elsewhere. Eswari suffers from polio attack in both the legs resulting in locomotor disability of 65%, but the Vice Chancellor has sought to play down her physical issues saying she had only 25 per cent of disability whereas only 60 per cent and above deserved special consideration. What quibbling sans all humanitarian considerations!

Apparently under the impression she was not being respectful enough to her and that she was instigating students against conditions in the hostel, the VC also sought to prevent Eswari from pursuing her research further, arguing that post-doctoral work cannot be carried on with the mentor with whom PhD too had been done. However Dr. Eswari had obtained the necessary exemption from the UGC itself.

Besides, her mentor Prof. S. Krishnaswamy was declared ineligible to guide her, again on false grounds. The idea was to persecute her and evict her from the university altogether. The sheer spite of the MKU management is incredible – instead of being proud of the accomplishments of a disabled girl, and from a rural area like Theni at that, they are doing everything In their power to ruin her career. Mercifully she has obtained an interim injunction from the Madurai bench of the Madras High Court.

C. Pandiyarajan joined as a UGC junior research fellow (JRF). He and several others did not receive the monthly fellowship of Rs. 16,000 for months together for reasons never made clear. Repeated representations did not help. ‘UGC has not disbursed’ would be the standard response. When the UGC vice-chairman ( H Devaraj) visited the university on 23 October 2013, the affected scholars sought to represent their grievances to him, but they were prevented from meeting him. Subsequently varsity authorities issued a show cause notice asking why action should not be taken against Pandiyarajan for allegedly bringing disrepute to the university. They also went on to cancel his PhD registration altogether, saying that his research supervisor was unwilling to guide him any further. However Pandiyarajan denies such is the case and the varsity is only seeking to victimize him for seeking to highlight the grievances of the students at various fora. Now he has managed to obtain a stay from the Madurai bench of the High Court against the cancellation of the PhD registration.

J. Arun, another junior research fellow (JRF), too suffered the same fate as Pandiyarajan, and now the High Court has come to his rescue and stayed the arbitrary cancellation of his PhD registration.

N.Ramachandran joined the service of Madurai Kamaraj University Day College, as a Part Time Lecturer in the Department of Business Administration in the year 2009 and was promoted as Teaching Assistant in the department of business administration, Madurai Kamaraj University Evening College since March, 2011. He is also a Part time Lecturer in the Department of Business Administration Madurai Kamaraj University Day College simultaneously. When the MKU day college and MKU Evening College were merged in the year 2012, as MKU College, he was shifted to MKU College as a teaching assistant. He is now under suspension. His crime? He greeted the students of Anna University college who undertook a fast in support of the Eelam Tamils. The memo no.4/MKU College/M2/2013 dated 21.03.2013 issued to him states “you were found involved in the students agitation held on 19.03.2013 within the campus of MKU College, Madurai without obtaining prior permission from the higher authorities.”

It has been argued that the programme was held on a holiday in the Anna university campus and so the question of obtaining permission from MKU authorities does not arise.

On his part, Ramachandran responded to the memo, saying, “I would humbly state to your esteemed self that I did not organize the above said agitation and therefore I had no role in getting prior permission from the higher authorities. Since it is an Agitation organized by the students belonging to technical education of the Anna University, I had no role in getting prior permission from the Anna University or MKU authorities. It is furthermore, submitted that I did sign in the attendance on the first working day but on the following day the MKU Principal had used whitener to rub-off my name and my signature and impeded me from handling classes which has created a greater stress, trauma, turbulence and turmoil in my personal, professional, and family life.

“I participated in order to maintain discipline and to see that the students do not adopt any untoward means and that they follow the footsteps of Mahatma Gandhi so that no infra-structure of the college gets damaged. And only since I was present the student protest did not turn violent ”.But his pleas were in vain and since he is the sole bread winner his family is undergoing untold miseries. But his representations have fallen on deaf ears.

Dr S. Ravikumar , appointed Production Asst. in the department of Audio Visual Research Centre/Educational Multi media Research Centre (EMMRC) in 1987, subsequently made producer In 1994, has had to carry on a protracted court battle for further promotions and pay regularization. Though successful upto a certain stage, he has been victimized consistently, first shunted to a non-teaching position then suspended on charges of sexual harassment of a colleague – but seemingly without any adequate proof.

In any case he is being kept under suspension for more than a year. ‘Can an employee/teacher be kept under suspension for such a long time, without even holding an enquiry? Is it not against natural justice?’ wonder many.

Dr V Vasu of the Physics Dept who joined as a faculty in the University Grants Commission (UGC) – University with Potential for Excellence (UPE) programme in 2007, on lien from his University College, has been arbitrarily sacked, but four others junior to him have been absorbed in different positions. The matter is pending in the court. He suspects his clashes with the previous VC could have resulted in his sacking.

M.Parthasarathy, secretary of the MKU Scheduled Castes/Scheduled Tribes Employees Welfare Association, has been suspended on the basis of an anonymous petition. There was no enquiry whatsoever in to the charges made against him. Evicted from staff quarters, he has since been transferred to a constituency college.

He seems to have incurred the wrath of the management as he consistently fought for compliance with reservation norms. He also charged at the hearing that though he was abused by the VC, who referred to his caste in demeaning terms, the police refused to register any case of offence under SC/ST Atrocities Act.

Dr. P. Veeman, Associate Professor of English and Comparative Literature, was the former President of Madurai Kamaraj University Faculty Association. He served the University for more than 30 years. He was allowed to retire in June 2013 from the University and is legally entitled for all the terminal benefits. However, due to victimisation in June 2013 he has still not been given his pension.

We would also like to list here some of the actions of the VC that grossly undermine the welfare of the students and staff:

1) Evicting without prior notice all the girl students staying in the Girls Hostel and dumping them in another hostel which is without any basic amenities. Some of the girls were even asked to stay in the library hall and TV room. Three different hostel messes were clubbed together and privatized. The private management did not care to provide sufficient food to the inmates. This incident triggered protests by the girls in July 2012. The authorities claimed that the VC only wanted to accommodate the students of the Master of Film and Electronic Media course in the girls’ hostel. If such had been the case, she should have made necessary alternative arrangements instead of driving away the poor rural girl students from their hostel.

2) B.Sc (Tourism and Hospitality Management) and M.A (Tourism Management) are taught in Madurai Kamaraj University College in Madurai for the past ten years and are very popular among the students. The Vice Chancellor on her own decided to close down these courses and start degree and PG courses in the same subject in the university itself. Two of the teachers belonging to that department in the university college have now been transferred to the newly started department in the university. The fate of the other teachers who are also members of the teachers’ association (MUTA) is in suspense.

3) The B.B.A course is taught by the business management department of the MKU college. After the present VC took charge, she started a M.B.A course which is no doubt a welcome step. By all rationality this master degree course in business management should have been attached to the same department. Instead she has started a new department for this master degree course. A parallel to this action cannot be seen anywhere. The reason behind this action is said to be that the present H.O.D of the B.B.A course is a member of the teachers association.

4) There is also this scam relating to the appointment of Principal of the American College, already in troubled waters for various reasons.

The Governing Council of the college not only advertised but also passed a resolution to appoint a Principal with qualifications prescribed by UGC. But The Most Reverend Bishop Moderator thought it fit to downscale the qualification to Post- graduation (GC Resolution No.1/10/2011).

When this was taken up before the High Court (W.P.(MD)No.3530 of 2012& W.A.(MD) No.334 of 2012), the court directed Madurai Kamaraj University to consider the qualification approval of Mr M Davamani ‘in accordance with law and on merit’ (26.04.2012).

As Mr Davamani was not qualified as per UGC Norms 2010, Madurai Kamaraj Universiyty chose to invoke UGC Norms 2000 which was no more in force and gave him approval (02. 06. 2012). When the matter went to the court again ( W.P(MD)No.2556 & 9361 of 2012 and W.A(MD)No.966 & 989 of 2012), the court not only did rule that UGC Norms 2010 must be followed but also Madurai Kamaraj University must consult the University Gants Commission on the applicability of the words ‘concerned/allied/relevant disciplines in the institution’ as given in the UGC norms before giving approval(30.01.2013).

Now MKU was faced with fresh challenges. By now, Alagappa University had withdrawn Davamani’s PhD Education- Interdisciplinary (Education & Mathematics) following complaints of fraud. Davamani was also using two other versions of his PhD.( PhD Education and PhD Education(Interdisciplinary).

In the circumstances the varsity avoided consultation with UGC as contemplated in the judgment. Second it awarded ‘yet another degree to Davamani in addition to the three already awarded by Alagappa University – ‘PhD Education with Mathematics Specialisation.’ Even more interesting, MKU awarded Davamani an API score of 427 points (against the minimum required 400 points under UGC 2010 regulation), apparently without following any norms.

Since 2010, the UGC has introduced an objective method of calculating the professional standing of candidates on the basis of weighted scores called the Academic Performance Indicator (API). For becoming a principal one needs 400 points. How come Davamani was given as many as 427 by the varsity is the issue. On 25.02.2013, hurriedly the Syndicate of MKU gave Davamani, qualification approval.

But six months after giving approval to Davamani, on 04.09.2013, Dean CDC of MKU, wrote a bizarre letter to Vice Chairman, UGC, asking him whether Davamani was eligible for the post of the Principal.

The UGC responded saying, “You follow UGC 2010.”

And Davamani continues as Principal. Clearly there is an unholy nexus operating here.
It is further learnt the Vice Chancellor has also targeted media organisations for publishing news about the democratic protests undertaken by the students. Using her proximity to the ruling party, she has influenced the Department of Information and Public Relations (DIPR) not to release advertisements to newspapers which publish reports that are not to her liking.


The Citizens’ Inquiry Committee is shocked to see the way in which the V.C has handled the democratic aspirations of the students who approached her with their genuine demands. They were not even permitted to meet the Vice Chairman of the UGC to air their grievances such as early sanctioning of their scholarships etc when he visited the campus last year. Those students who went to meet the vice chairman were later identified and victimized.

Another scholar was victimised just because he raised his voice demanding the Indian Govt to vote for the US sponsored resolution against the Human Rights violations of Sri Lankan Govt in the UN convention held in Geneva. He was charged that he raised his voice in collusion with some “Tamil chauvinist organizations”. The V.C had conveniently forgotten that the same demand was raised by the Tamil Nadu Govt itself and a resolution in this regard was passed unanimously in the state assembly.

We agree with the faculty organizations’ contention that there is a pattern in the victimization of staff, students and scholars that most of them are office bearers of their respective organizations. When they approached the Vice Chancellor for collective bargaining, she only targeted them, branded them as trouble-makers, instructed the concerned department heads to issue show cause notices to them and finally victimized them. She has even scolded one Dalit non-teaching association office bearer mentioning his caste in a derogatory way.

What shocked us very much was the way in which two senior professors, one Dr. Ramaraj of School of Chemistry and the other Dr. S. Selvakumar of the School of Energy, Environment and Natural Resources acted in accordance with the wishes and directions of the Vice Chancellor and cancelled the Ph.D registrations of their student scholars Mr.C.Pandiyarajan and Mr.J.Arun quoting the Ph.D regulation 10.1.

The panel carefully perused the credentials as also the performance reports of these two scholars and came to the conclusion that the above professors had failed to apply their minds in acting against these two scholars and did so only to please the higher authorities. The MKU PhD regulation 10.1 is related to the academic performance of the scholars whereas the PhD registration is sought to be cancelled on the ground that they indulged “in activities which disturb the smooth functioning of the University.” The research committee of the MKU has also behaved in the same way without applying its mind. This is very disheartening as in our culture a teacher is revered as equivalent to God, next only to the parents. Moreover according to the MKU regulation 26 (a), the guide holds the responsibility for guiding his/her student till he/she completes his/her research work. These two professors have set a bad example to academic community by sending out their students before they completed the course just to satisfy the whims of an authoritarian V.C who wanted to victimize the two scholars.

In this regard we appreciate the highly reputed scholar Prof Dr. S. Krishnaswamy of the Dept of Biotechnology for standing firmly for upholding academic freedom and dignity without fear of being victimized by the V.C.

We also strongly condemn the action of the local police in not registering the complaint lodged by the SC /ST association head Mr. Parthasarathy against the Vice Chancellor under the SC/ST atrocities act. She has scolded him mentioning his caste in public, with the intention to insult him. It is a grave charge which invites the SC/ST atrocities act. Refusing to register the case is again a serious charge. If the police officer in charge does not take action on this within a reasonable time, we will ourselves move the court in this regard.

Senior educationists are disturbed. As a report in the Hindu points out – There is an overwhelming view that ‘trust factor’ is grossly missing among the vital stakeholders – administration, faculty and students – in this university which is among the nine institutions in the country to have been conferred the prestigious recognition of University with Potential for Excellence by the University Grants Commission.

The campus which has produced Vice-Chancellors for various universities in the State is facing unrest, especially since last December on a host of issues, and MKU became the centre for protests, agitations and boycott of classes by students. Amidst claims and counterclaims by varsity authorities and protesting students, the university is now longing for academic ambience instead of police making rounds to maintain calm.

Senior academicians and faculty associations have expressed their suggestions to restore peace, harmony and mutual trust in the university.

A senior administrator in higher education G. Thiruvasagam, who served as Vice-Chancellor of Bharathiar University and the University of Madras, says the first important step was to break the communication barriers between the students and the Vice-Chancellor.

“You may be a genius but if you have ego and can’t communicate freely with your faculty or students, then a VC is in trouble. My advice is that a Vice-Chancellor of any university should go beyond the syndicate, senate and academic council. They should not look at students as enemies. At the same time, teaching staff or students too should not fall prey to the hidden agenda of associations,” Dr.Thiruvasagam says.

Renowned academician and former Vice-Chancellor of Anna University M. Anandakrishnan says he feels saddened over the falling standards in the appointment of Vice-Chancellors.

“My solution for peace and progress of any university is simple. Appointment of the Vice-Chancellor should be as per UGC norms. Money should not play a role and when people with stature become VCs, then automatically they will command respect,” he observed.

While Dr.Anandakrishnan objects to loading of university syndicate with government nominees as members, he also strongly believes that Vice-Chancellors these days are unable to command respect as teachers’ associations suspect something foul.

“Any university can be good only if its leader is apolitical. When there is a perception that a VC post is possible only if you have influence, then how can you expect respect from students and teachers,” he asks.

E. Balagurusamy, a former Vice-Chancellor and Tamil Nadu Planning Commission Member (Education), too is critical of the indifferent attitude of university authorities towards students and faculty everywhere.

“When I was the VC of Anna University, I used to go to the canteen, buy a token and take lunch along with the students. Leaders have to be informal and only then the students would think that you are for them whatever be the issue. The focus is missing these days. When we don’t care for them, then why will they care for us,” he asks.

Dr.Balagurusamy points out that issues are becoming complicated in institutions of higher education because students have lost interest in education since teachers have lost interest in students. “A Vice-Chancellor need not pamper students but at least try to help them. By doing that, any unrest in the institutions can be solved and no one will fight with you,” he adds.


a) After perusing all the statements of the victims and the relevant documents connected with the actions taken by the university administration we conclude unanimously that the actions taken which includes dismissal, demotions and transfers, against the following staff, students and scholars are illegal and are in violation of established rules. Those affected are 1) Dr. S, Krishnaswamy, Senior Professor, Dept of Biotechnology 2) Dr.S.Ravikumar, Producer, Education Multi Media Research Centre 3) Dr. Easwari Pandaranayaka, Post Doctoral Fellow under the mentorship of Dr.Krishnaswamy 4) Mr. Arun, Research Scholar 5) Mr. Pandiyarajan 6) Mr. Parthasarathy, Asst, MKU and the Gen. Sec., SC /ST Association 7) Mr. Ramachandran, MKU college, Madurai 8) Dr.Vasu, Associate Professor of Physics, MKU. We demand all these eight people should be reinstated in their original positions immediately.

b) Delay in the disbursement of stipends and scholarships to scholars and students is one of the major reasons for the student unrest in the campus. We cannot blame the V.C and the university management alone for this delay. The U.G.C and the state departments should release the funds in proper time so as to benefit the students. In prestigious varsities such as J.N.U these are distributed without delay. The same should be followed for other universities also. However the university management also should take necessary action on its part to get the amount sanctioned in time. Similar efforts should also be made to get the university grants for the salary of the teachers working in the university college so that the salaries of the teachers are distributed in time.

c) All the teachers working in consolidated pay must be made permanent with regular pay.

d) Immediate action should be taken to fill up the SC/ ST vacancies in the teaching and non teaching departments following the roster system.

e) We request His Excellency the Governor of Tamil Nadu and the Chancellor of MKU to establish a high level academic committee which includes reputed Professors serving in other state and central universities to enquire into all the excesses and patently illegal activities of the Vice Chancellor Dr. Kalyani Mathivanan.

The selection process of the Vice Chancellors should be radically altered. A national debate among the academicians is necessary in this regard. The present process leads to all sorts of corruption and in practice the post is virtually auctioned off to the highest bidder or sometimes the vacancies are filled with the relatives of the ruling party politicians.

We strongly believe that the root cause of the present academic unrest in MKU is the authoritarian and undemocratic attitude of the present Vice Chancellor who earned this post merely because she is a close relative of a former minister and a present ruling party heavy weight.

She is in no way suitable or qualified to lead a renowned university. We request the High Court Bench in Madurai, where Dr. Mathivanan’s appointment has been challenged, to expedite the proceedings and deliver justice as early as possible so that academic peace in this reputed university may be restored.

Dr. R. Krishnamoorthy

Prof. A Marx

Mr. T.N.Goaplan

வன்கொடுமைத் தடுப்புச் சட்டமும் தமிழகத்தில் அதன் பயன்பாடும்

[தமிழகத்தின் ஆறு மாவட்டங்களில் வன்கொடுமைத் தடுப்புச் சட்டம் எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பது குறித்து முருகப்பன், ஜெசி ஆகியோர் ஆய்வு செய்து எழுதியுள்ள நூலுக்கு நான் எழுதிய முன்னுரை]

தமிழகத்தின் பல்வேறு மட்டங்களில் தீண்டாமை அடிப்படையில் வன்கொடுமைகள் நடப்பவை என அரசால் அதிகாரபூர்வமாக அறிவிக்கப்பட்ட கிராமங்களின் எண்ணிக்கை 542.. அறிவிக்கப்பட்ட எண்ணிக்கையே இவ்வளவு எனில் உண்மை நிலை இன்னும் பலமடங்காக இருக்கும் என்பதைச் சொல்ல வேண்டியதில்லை.பதிவான வழக்குகள் மற்றும் செய்திகளின் அடிப்படையில் இந்த எண்ணிக்கை கணக்கிடப்பட்டிருக்க வேண்டும். நடக்கும் வன்கொடுமைகளைக் குறித்துப் புகாரளிக்கவோ அல்லது ஏதேனும் எதிர்ப்புக்காட்டி அதைச் செய்தியாக்கவோ இயலாத நிலையுள்ள கிராமங்கள் இன்னும் ஏரா:ளமாக உள்ளன என்பதை இதுபோன்ற பிரச்சினைகளில் அக்கறை உள்ளோர் அறிவர். இரு வாரங்களுக்கு முன் கூட பண்ருட்டி அருகிலுள்ள ஒரு கிராமத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பள்ளி ஆசிரியரிடமிருந்து எனக்கு ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது. தங்கள் கிராமத்தில் நடைமுறையில் உள்ள தீண்டாமை ஒதுக்கல்களை அவர் விரிவாகச் சொன்னார். ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்றார். மாவட்ட ஆட்சியர் அலுவலகம் முன் இந்தக் கொடுமைகளைப் பட்டியலிட்டு ஏதாவது போராட்டம் நடத்துங்களேன் என்றேன். அதெல்லாம் இங்கு செய்து பார்த்தும் பலனில்லை, மேற்கொண்டு எதுவும் செய்வதற்குச் சாத்தியமில்லாமல்தான் உங்களிடம் சொல்கிறேன் என்றார் அவர்.

வன்கொடுமைச் சட்டம் நடைமுறைக்கு வந்து இத்தனை ஆண்டுகள் ஆகியும், தலித் இயக்கங்களும் தீண்டாமைப் பிரச்சினைகளைக் கையில் எடுக்கிற பிற இயக்கங்களும் தீவிரமாகச் செயல்படத் தொடங்கி, இத்தகைய வன்முறைகள் கேள்விக்குள்ளாக்கப்படக் கூடிய சூழல் உருவான பின்னும் நிலைமை இப்படித்தான் உள்ளது. ‘தீண்டாமை ஒழிப்பு முன்னணி’யால் கவனப்படுத்தப்படாதவரை உத்தபுரத்தில் இப்படி ஒரு தீண்டாமைச் சுவர் இருந்தது யாருக்குத் தெரியும். இன்னும்கூட இந்த கிராமங்களில் எல்லாம் அந்தப் பிரச்சினைகள் முற்றாகத் தீர்ந்தபாடில்லை.

தமிழகத்தில் இச்சட்டங்களின் (1955 மற்றும் 1988ம் ஆண்டுச் சட்டங்கள்) அடிப்படையில் குற்றம் செய்தவர்கள் தண்டிக்கப்படும் வீதம் குறைவாக உள்ளதாக மத்திய அரசின் சமூக நீதித்துறை அமைச்சர் முகுல் வாஸ்னிக் கூறியுள்ளது (New Indian Express, July 3, 2012) குறிப்பிடத் தக்கது. முறையாகக் குற்றங்களைப் பதிவு செய்யாமை, சரியான நேரத்தில் புலனாய்வு செய்து குற்றப்பத்திரிகை தாக்கல் செய்யாமை, நியமிக்கப்படும் சிறப்பு வழக்குரைஞர்களின் செயல்பாட்டைத் தொடர்ந்து பரிசீலனை செய்யாமை முதலானவற்றை இதன் காரணங்களாகச் சுட்டிக்காட்டி, இவை நீக்கப்பட வேண்டும் என அவர் கூறியுள்ளார். இச்சட்டத்துன் கீழ் வேண்டுமென்றே உரிய நடவடிக்கை எடுக்காத அதிகாரிகளைத் தண்டிக்க வழி இருந்தும் கடந்த 22 ஆண்டுகளில் ஒரு காவல் துறை அதிகாரியும் கூட இதற்காகத் தமிழகத்தில் தண்டிக்கப்பட்டதில்லை என்பதையும் அவர் சுட்டிக் காட்டியுள்ளார். காவல்துறை அதிகாரிகளுக்காகத் தமிழக அரசுப் பணியாளர் தேர்வாணையம் (TNPSC) நடத்துகிற தேர்வுகளில் இச்சட்டம் குறித்த அறிவைக் கோரும் தேர்வு ஒன்று உள்ளடக்கப்பட வேண்டும் எனவும் அவர் கருத்துத் தெரிவித்துள்ளார்.

2008 – 2010 ஆண்டுகளில் வன்கொடுமைத் தடுப்புச்சட்டத்தின் மூலம் தண்டிக்கப்பட்டவர்களின் வீதம் தேசிய அளவில் 31 சதமாக இருக்க, தமிழகத்தில் அது வெறும் 17.4 சதமாக உள்ளது என மத்திய உள்துறை அமைச்சகமும் உயர் நீதிமன்றத்திற்கு அளித்த அறிக்கை ஒன்றில் குறிப்பிட்டுள்ளது (The Hinde, Dec, 15, 2013).

நிலைமை இப்படியிருக்க இங்கு வன்கொடுமைத் தடுபுச் சட்டத்திற்கு எதிராக ஆதிக்க சாதிக் கூட்டணிகள் உருவாக்கப்படுகின்றன. இச்சட்டத்தைப் பயன்படுத்திப் பொய் வழக்குகள் போடப்பட்டுவதாக பிரச்சாரங்கள் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன.

உத்தரப்பிரதேசத்தில் சமாஜ்வாதிக் கட்சியுடன் ஒரு முறையும், பா.ஜ.கவுடன் ஒருமுறையும் பகுஜன் சமாஜ் கட்சி கூட்டணி ஆட்சி அமைத்ததை நாம் அறிவோம். இருமுறையும் இந்த இரு கட்சிகளும் சில மாதங்களில் பகுஜன் சமாஜ் கட்சித் தலைமையில் இயங்கிய ஆட்சிகளைக் கவிழ்த்தன. வன்கொடுமைத் தடைச் சட்டத்தை முதல்வர் மாயாவதி கறாராகப் பயன்படுத்தியமைக்கு எதிராகவே இந்த இரு ஆட்சிக் கவிழ்ப்புகளும் நடைபெற்றன என்பது நினைவு கூரத்தக்கது. சாதி, மத, இன அடிப்படைகளில் இத்தகைய வன்கொடுமைகள் நடைபெறக்கூடிய நாடுகளில் இதுபோன்ற சிறப்புச் சட்டங்களை இயற்ற வேண்டிய தேவையும், இட ஒதுக்கீடு முதலான வழிகளில் அக் கொடுமைகளால் பாதிக்கப்படுவோரை ஆற்ற்றல்படுத்த வேண்டிய அவசியங்களும் எழுகின்றன. ஏதோ இந்தியாவில் மட்டுமே இப்படி ஒரு சட்டம் செயல்படுவது போல இங்குள்ள ஆதிக்க சாதிகள் சொல்வது அப்பட்டமான பொய்.

ஆஸ்திரேலியா, கனடா, ஃப்ரான்ஸ், ஐரோப்பிய யூனியன், ஹாங்காங், ஜெர்மனி, ரஷ்யா, பிரிட்டன் எனப் பல நாடுகளில் இத்தகைய “புறக்கணிப்புகளுக்கு எதிரான சட்டங்கள்” (Anti – Discrimination Acts) செயல்படுகின்றன. ‘ஒதுக்கல்களுக்கு எதிரான சட்டம், 1991’ (ஆஸ்திரேலியா), Law Agains Racism, 2010 ((பொலிவியா), Race Relations Amendment Act, 2000 ((பிரிட்டன்) முதலியன சில எடுத்துக்காட்டுகள். நிலைமை இப்படி இருக்க தமிழக ஆதிக்க சாதி அமைப்புகள் இச்சட்டம் குறித்த தவறானதும், பொய்யானதுமான பல செய்திகளைப் பரப்பி எப்படியாவது இதை முடிவுக்குக் கொண்டு வருவதில் மும்முரமாய் உள்ளனர்.

நமது அரசியல் சட்டத்தின் 17ம் பிரிவுப்படி தீண்டாமை “ஒழிக்கப்பட்டு” விட்டது. தீண்டாமை ஒரு குற்றம். எனினும் நமது வழமையான குற்றவியல் சட்டங்களில், நடைமுறையில் உள்ள பல தீண்டாமைச் செயல்கள் குற்றப்பட்டியலின் கீழ் வரா. அப்படியே வந்தாலும் அதற்குரிய கடுமையுடன் அவை முன்வைக்கப் படாமல் மிகச் சாதாரணக் குற்றங்களாகவும், குறைந்த தண்டனைக்குரியவையாகவுமே அவை அணுகப்பட்டிருக்கும். 1948ம் ஆண்டின் உல்களாவிய மனித உரிமைப் பிரகடனம் வெளியிடப்பட்டபின் உருவான நமது அரசியல் சட்டத்தில் அடிப்படை உரிமைகள் ஓரளவு நன்றாகவே வரையறுக்கப் பட்டுள்ளன. ஆனால் அவற்றை நடைமுறைப் படுத்துவதற்கான குற்றவியல் மற்றும் சிவில் உரிமைச் சட்டங்கள் பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக் காலத்தில் இயற்றப்பட்ட வடிவிலேயே தொடர்கின்றன. அரசியல் சட்டத்திற்குத் தக அவை ஒத்திசையச் (tune) செய்யப்படவில்லை.

எனவே தீண்டாமை ஒழிக்கப்பட்டதாக அறிவிக்கும் நமது அரசியல் சட்டத்தின் 17ம் பிரிவு உண்மையிலேயே அமுலாக்கப்பட வேண்டுமானால் அதற்குத் தக குற்றவியல் சட்டங்களில் உரிய மாற்றங்கள் செய்தாக வேண்டும். குறைந்த பட்சம் இரு மாற்றங்கள் இதற்குத் தேவையாகின்றன. அவை.:

குற்றவியல் சட்டங்களில் காணப்படாத புதிய குற்றங்களை வரையறுப்பது. (சமூக விலக்கு செய்தல், சொத்துக்களை அனுபவிக்க இயலாது தடுத்தால், எதிர் வழக்குகளைத் தொடுத்து அச்சுறுத்துதல் முதலியன சில எடுத்துக்காட்டுகள்).
இந்தக் குற்றங்களுக்கு தண்டனைகளையும், சில குற்றங்களுக்கான குறைந்தபட்சத் தண்டனைகளாகக் குற்றவியல் சட்டங்கள் விதித்துள்ளதையும் அதிகரிப்பது. (குற்றம் செய்தவர் அரசு ஊழியராயின் அதுபோன்ற குற்றங்களுக்குச் சாதாரணமாக வழங்கபடும் குறைந்த பட்சத் தண்டனையைக் கூட்டுவது, குற்றம் சுமத்தப்பட்டவர்களுக்கு முன் ஜாமீனை மறுப்பது, அவரது சொத்துக்களை முடக்குவது, முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கையாக அத்தகையோரின் ஆயுத உரிமங்களை ரத்து செய்வது முதலியன சில எடுத்துக்காட்டுகள்).
இந்த அடிப்படையில்தான் 1955ல் ‘சிவில் உரிமைச் சட்டமும்’, பின் அதன் போதாமைகளை அனுபவபூர்வமாக உணர்ந்து, 1989ல் ‘வன்கொடுமைத் தடுப்புச் சட்டமும்’, 1995ல் அதற்கான விதிகளும் உருவாக்கப்பட்டன. இந்த வன்கொடுமைத் தடுப்புச் சட்டம் மேலேயுள்ள இவ்விரு கூறுகளையும் தவிர மேலும் மூன்று முக்கிய வரவேற்கத் தக்க கூறுகளைக் கொண்டதாக அமைந்தது. அவை:

குற்றம் செய்தவர்கள் மற்றும் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் என இரு சாரரும் எந்தச் சமூகப் பிரிவுகளைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பது இந்தச் சட்டத்தின்கீழ் நடவடிக்கை எடுப்பதற்கான அவசிய நிபந்தனைகள் ஆக்கப்பட்டன. ஒரு சனநாயக அரசியல் அமைப்பில் இது சாத்தியமில்லை. குற்றவியற் சட்டங்கள் எல்லோருக்கும் பொதுவானதாகத்தான் இருக்க இயலும். குற்றம் இழைத்தவர் தலித் அல்லாதவராக இருக்க வேண்டும், பாதிக்கப்பட்டவர் தலித்தாக இருக்க வேண்டும் என்றெல்லாம் நிபந்தனைகளை உருவாக்க இயலாது. ஆனால் இன்று இச்சட்டத்தில் அப்படியான ஒரு நிபந்தனை உருவாக்கப் பட்டது ஒரு மிக முக்கியமான மாற்றம். சாதிக்கொரு தண்டனை என்கிற மனு நீதி கோலோச்சிய நாட்டில் அந்நிலை முதன்முதலாக இப்படித் தலை கீழாக்கப்பட்டது என்பது ஒரு புரட்சி எனலாம்.
பாதிக்கப்பட்ட தலித் மற்றும் பழங்குடியினருக்குப் பாதுகாப்பு, இழப்பீடு மற்றும் மறுவாழ்வு அமைத்தல் ஆகியவை இச்சட்டத்தில் விரிவாக உள்ளடக்கப் பட்டுள்ளன. பாதிக்கப்பட்டவர்கள் மற்றும் அவரது வாரிசுகள், சாட்சிகள் ஆகியோருக்கு உரிய பாதுகாப்பு அளித்தல், பயணப்படி முதலியவற்றை அளித்தல், பாதிப்புகளுக்குத் தகுந்தாற்போல உடனடியாக இழப்பீடுகளை வழங்குதல் முதலியன இதில் அடங்கும்.
இவற்றைச் சரியாக நடைமுறைப்படுத்த உரிய கருவிகளை உருவாக்குவதற்கும் இச்சட்டம் வழி வகுக்கிறது.. இந்த வழக்குகளை விரைவாக நடத்தித் தண்டனைகளை வழங்க ஏதுவாகச் சிறப்பு நீதிமன்றங்களை அமைத்தல், வழக்கை நடத்தச் சிறப்பு வழக்குரைஞர்களை நியமித்தல்,. வன்கொடுமை நடக்கக் கூடிய பகுதிகளை அடையளம் கண்டு கண்காணிக்கவும், ஆய்வு நடத்தவும், விழிப்புணர்வை உருவாக்கவும் உரிய ‘செல்’களை அமைத்தல் முதலியன இதில் அடங்கும்.
இப்படியான வழிமுறைகளெல்லாம் இருந்தபின்னும் ஏன் உரிய பலன்களை இந்தச் சட்டத்தின் மூலம் தலித் மற்றும் பழங்குடியினர் பெரிய பயன் ஏதும் பெற இயலவில்லை? தலித் மக்கள் மீதான வன்கொடுமைகள் ஏன் குறையவில்லை?

இந்தக் கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்கிறது இந்த ஆய்வு நூல். இச்சட்டத்தின் பயன்பாடு தமிழகத்தில் எந்த நிலையில் உள்ளது என்பதை இது ஆய்வுக்கு எடுத்துக் கொள்கிறது. கடலூர், விழுப்புரம், ஈரோடு கோவை, திருநெல்வேலி, தூத்துக்குடி ஆகிய ஆறு மாவட்டங்களில் 2007ம் ஆண்டு முதல் 2012வரை நடை பெற்ற தலித் மக்களின் மீதான் வன்கொடுமைகளை இது விரிவான ஆய்வுக்கு உட்படுத்துகிறது. தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தின் மூலம் பெற்ற தரவுகள், நேரடியான கள ஆய்வு ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்தி இவ் வன்கொடுமைகள் எவ்வாறு காவல்துறை மற்றும் நீதிமன்றங்களால் கையாளப்பட்டன என்பதை விரிவான ஆதாரங்களுடன் தொகுத்து ஆய்வு செய்கின்றனர் இதன் ஆசிரியர்களான முருகப்பனும் ஜெசியும். வன்கொடுமை மேற்கொள்ளப்படுவது தொடங்கி புகார் பதிவு செய்யப்படுவது, வழக்கு விசாரிக்கப்படுவது, சட்டத்தில் கண்டுள்ளவாறு பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு இழப்பீடு வழங்கப்படுவது, நீதிமன்றத்தில் வழக்கு நடத்தப்படுவது, நீதிமன்றம் இவ்வழக்குகளைக் கையாள்வது என ஒவ்வொரு நிலையையும் ஆய்வு செய்து, ஒவ்வொரு மட்டத்திலும் பாதிக்கப்பட்ட தலித் மக்களுக்கு எவ்வாறு நீதி மறுக்கப்படுகிறது, வன்கொடுமைகளை மேற்கொண்டவர்கள் எவ்வாறு காப்பாற்றப்படுகின்றனர் என்பவற்றைத் துல்லியமாக நிறுவுகின்றனர்.

மதுரையிலுள்ள டாக்டர் அம்பேத்கர் பண்பாட்டு மையம் 2007ம் ஆண்டு இதே போல ஒரு ஆய்வு நுலை வெளியிட்டது. திருநெல்வேலி, தூத்துக்குடி, விருதுநகர், மதுரை இராமநாதபுரம், சிவகங்கை ஆகிய ஆறு மாவட்டங்களில் மேற்கொள்ளப்பட்ட இவ் ஆய்வு முடிவுகளை எம்.ஏ.பிரிட்டோ தொகுத்திருந்தார். 1996 லிருந்து 2001 வரை நடைபெற்ற கொடுமைகள் அந்நூலில் ஆய்வுக்கு எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டிருந்தன. இந்த நூலின் முடிவுகளைத் தற்போது நண்பர்கள் முருக்கப்பனும் ஜெசியும் கண்டடைந்துள்ள முடிவுகளுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போதுதான் இச்சட்டம் பயன்படுத்தப்படுவதில் எத்தகைய முன்னேற்றமும் தமிழகத்தில் ஏற்படவில்லை என்பது விளங்குகிறது. காவல்துறை, நீதிமன்றம் ஆகியவற்றிற்கு, மொத்தத்தில் அரசிற்கு இச்சட்டத்தைச் சரியாகப் பயன்படுத்துவதற்கான அரசியல் விருப்புறுதி இல்லை என்பதையே இது காட்டுகிறது.

இந்திய அளவில் நீதிம்ன்றங்கள் எவ்வாறு இச்சட்டத்திற்குத் தவறான விளக்கங்களை அளித்து குர்றவாளிகளைக் காப்பாற்றுகிறது என்பதை ராஜேஷ் சுக்லா ஆய்வு செய்துள்ளார் (Economic and Political Weekly, Oct 21, 2006). அதைச்சுருக்கித் தமிழாக்கி 2008ல் ‘சஞ்சாரம்’ எனும் இதழில் வெளியிட்டேன். எனது ‘நெருக்கடி நிலை உலகம்’ நூலிலும் (எதிர் வெளியீடு, 2008) அது உள்ளது.

இவ்வாறு குற்றம் செய்கிற ஆதிக்க சாதியினருக்குச் சாதகமாக இச்சட்டத்தைப் பயன்படுத்துவதற்கு ஏதுவாக உள்ள இச் சட்ட வாசகங்கள் சிலவற்றையும், ஒட்டுமொத்தமாகச் சில பிரிவுகளஈயும் எவ்வாறு மாற்றியமைக்கப்பட வேண்டும் என இது தொடர்பாக அக்கறையுள்ளோர் மத்தியில் தற்போது தேசிய அளவில் கருத்தொருமிப்பு உருவாகியுள்ளது. இது குறித்தும் சென்ற ஆண்டு ‘மக்கள் களம்’ என்னும் தலித் மாத இதழில் விரிவாக எழுதியுள்ளேன். எனது இணையத் தளத்திலும் அது உள்ளது.

முருகப்பனும் ஜெசியும் தொகுத்துள்ள இந்நூலின் முதற் பகுதி மிக விரிவாக தமிழகத்தில் பல ஆண்டுகளாக தலித் மக்கள் மீது மேற்கொள்ளப்படும் வன்கொடுமைகளின் வரலாற்றையும், அவற்றின் பன்முகத் தன்மைகளையும் சரளமான நிரடலற்ற மொழியில் சொல்லியுள்ளது மொத்தத்தில் தமிழக தலித் மக்கள் மீதான வன்கொடுமைகள் குறித்த ஒரு முழுமையான கையேடாக இது அமைந்துள்ளது.. இவ்வகையில் நூலாசிரியர்களையும் இவ் ஆய்வை மேற்கொண்ட ‘இளைஞர்களுக்கான சமூக விழிபுணர்வு மையம், தமிழ்நாடு’ (SASY) மற்றும் ‘நீதிக்கான தேசிய தலித் இயக்கம், புது டெல்லி’ (NDMJ) ஆகிய அமைப்புகளையும்கும் இவ் வன்கொடுமைகளை ஒழிப்பதில் அக்கறையுள்ள நாம் எல்லோரும் பாராட்டக்க் கடமைப்பட்டுள்ளோம்.

இறுதியாக ஒன்று. அங்கொன்றும், இங்கொன்றுமாக இச்சட்டத்தின் அடிப்படையில் தொடுக்கப்படும் ஓரிரு பொய் வழக்குகளைப் பெரிதுபடுத்தி இச்சட்டத்தின் ஒட்டுமொத்தப் பயன்பாட்டையே கொச்சைப்படுத்துடுகின்றன ஆதிக்க சாதி அமைப்புக்கள். இதன் மூலம் இச்சட்டம் உண்மையில் முறையாகப் பயன்படுத்தப்படாமல் வன்கொடுமை செய்யும் சாதியினர் காப்பாற்றப்படுவதற்கே வழி வகுக்கப்படுகிறது என்கிற உண்மை மக்களின் பொதுப்புத்தியிலிருந்து மறைக்கப்படுகிறது. ஆதிக்க சாதியினர் நேரடியாகவும், தமது ஆதரவாளர்கள் மூலமாகவும் செயல்படுத்துகிற சமூக வலைத்தளங்கள் இதில் முன்னிற்கின்றன. இந்நிலை கவலைக்குரியது. இப்படியான சந்தர்ப்பங்களில் அவ்வாறு பொய் வழக்குத் தொடுப்போரை வெளிப்படையாகக் கண்டித்து அவ்வழக்குகளைத் திரும்பப்பெற தலித் மக்கள் மீதான வன்கொடுமைகளை ஒழிப்பதில் அக்கரையுள்ளோர் முன்னுரிமை அளிக்க வேண்டும். அவ்வாறின்றி நாம் மௌனம் சாதிப்போமேயானால் அது ஆதிக்க சாதியினரின் பொய்ப் பிரச்சாரத்திற்கே வலு சேர்க்கும்.


14-03- 2014,


இந்துத்துவமும் தமிழ்நாடும்

இதழொன்று என்னிடம் கேட்ட கேள்வி: தமிழகத்தில் பா.ஜ.க வேரூன்றத் தொட்டங்கியுள்ளது என்பது உண்மையா? அதற்கான காரணங்களாக நீங்கள் கருதுவது என்ன?

இதற்கு நான் சொன்ன பதில் :

ஒருகாலத்தில் “இது பெரியார் பிறந்த மண், இங்கே இந்துத்துவம் காலூன்ற முடியாது” என முழங்குவது வழக்கம்; இன்று அது பொய்யாகி விட்டது; திராவிடக் கட்சிகளே ஒன்று மாற்றி ஒன்று பா..ஜ.க வுடன் கூட்டு சேர்கின்றன. பா.ஜ.கவும் இந்துத்துவ சக்திகளும் இன்று இங்கு ஓரளவு குறிப்பிடத்தக்க சக்திகளாக உருப்பெற்று வருவதை யாரும் மறுக்க இயலாது. அதற்கான காரணங்களாக நான் கருதுபவை:

1. திராவிடக் கட்சிகள் நீர்த்துப்போனமை (bankruptcy); பார்ப்பனீயம் எனப் பெரியார் சொன்னபோது அவர் பார்ப்பனர்களின் சமூக/ அரசியல் மேலாண்மையை (social and political hegemony) மட்டும் கேள்விக்குள்ளாக்கவில்லை. அதன் சடங்கு மேலாண்மையையும் (ritual hegemony), அதற்குக் காரணமான இந்துத்துவத்தையும் அவர் எதிர்த்தார். பெரியாருக்குப் பிந்திய திராவிடக் கட்சிகள் popular politics ஐக் கையில் எடுத்தபோது “பார்ப்பனீயம்தான் எங்கள் எதிரி, பார்ப்பனர்கள் அல்ல” எனவும், “ஒன்றே குலம் ஒருவனே தேவன்” எனவும் பேசத் தொடங்கியபோது கொள்கையளவில் அவை நீர்த்துப்போவது தொடங்கியது; கருத்தியல் ரீதியாக திராவிடத்தில் அப்படி ஒன்றும் பற்றில்லாத எம்.ஜி.ஆர் கட்சியை உடைத்தபோது பார்ப்பன / இந்துத்துவ எதிர்ப்பு என்பது முற்றிலும் இல்லாமற் போனது; ஜெயா கட்சியைக் கைப்பற்றியபோது அவரே ஒரு பார்ப்பனராக இருந்தது மட்டுமல்ல. “நான் பாப்பாத்தி என்பதில் பெருமைப் படுகிறேன்” எனச் சட்ட மன்றத்திலேயே அறிவித்தவர். சோ ராமசாமி, குருமூர்த்தி போன்ற பார்ப்பன இந்துத்துவக் கருத்தியலாளர்களை தன் அரசியல் ஆலோசகராகக் காட்டிக் கொள்வதில் அவர் வெட்கப்பட்டதும் இல்லை. வை.கோவைப் பொருத்தமட்டில் அவர் எந்நாளும் பார்ப்பன எதிர்ப்பு / சாதி எதிர்ப்பு என்கிற திராவிட அரசியல் கூறுகளை முன் வைத்ததே இல்லை. 2002 Gujarat Pogrom க்குப் பின்னும் இம்மியும் வெட்கப்படாமல் நரேந்திரமோடிக்கு ஆதரவாகத் தேர்தல் பிரச்சாரத்திற்குச் சென்றவர் அவர்.

2. மாநிலக் கட்சிகள் எப்போதும் தேசிய / உலக அரசியல்களில் கருத்துச் செலுத்துவதில்லை; தேர்தல் அறிக்கைகளில் கூட அவை foreign policy பற்றியெல்லாம் அதிகம் பேசுவதில்லை. அந்த அரசியல்களில் இவை எப்போதும் சமரசமாகத் தயாராகவே உள்ளன; தவிரவும் இன்றைய FPTP தேர்தல் முறையில் எவ்வளவு வலிமையான கட்சியானாலும் கூட்டணி தேவைப்படுகிறது. அந்த வகையில் திராவிடக் கட்சிகள் எதிர் எதிரான இரண்டு கட்சிகளானபோது ஒன்று காங்கிரசுடன் கூட்டணி வைத்தால் இன்னொன்று பா.ஜ.க வுடன் கைகோர்க்கத் தயங்குவதில்லை.

3. ஈழ ஆதரவு என்கிற அடிப்படையில் தமிழ்த் தேசியக் கட்சிகள் வெளிப்படையாக பா.ஜ.கவை மேடை ஏற்றின. தமது மேடைகளைத் தவிர, ஏறிப் பேச இடம் இல்லாதிருந்தவர்களுக்கு மேடை அமைத்துத் தந்தவர்கள் நெடுமாறன் முதலிய தமிழ்த் தேசியர்கள்.. தமிழ்த் தேசியம் என்றைக்கும் சாதி / இந்துத்துவ எதிர்ப்பு பேசியது கிடையாது. அவர்களைப் பொருத்தமட்டில் எல்லாம் “தமிழ்ச் சாதிகள்” தான்; இந்து மதம் தமிழர் மதம்; சமண பவுத்த மதங்களே வடவர் மதம்; கிறிஸ்தவ, இஸ்லாமிய மதங்கள் அந்நிய மதங்கள். தமிழ்த் தேசியத்தின் முன்னோடி ம.பொ.சி தான் இந்து எனச் சொல்வதில் பெருமை கொள்வதாக அறிவித்தவர். தமிழன் என்பதைக் காட்டிலும் இந்து என்பது இன்னும் பெரிய அடையாளம் என்றவர். சுருங்கச் சொன்னால் 30 ஆண்டு கால ஈழப் போராட்டம் இங்கு இந்துத்துவ / பாசிச / ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்புகளை நீர்த்துப்போக வைத்ததே உண்மை.

4. இந்துத்துவ எதிர்ப்பை நீர்த்துப்போக வைத்ததில் தமிழகத்தில் வளர்ந்த தலித்தியம் ஒரு முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது. தலித் அறிவுஜீவிகளாக அறியப்பட்டோர் திராவிடக் கட்சிகளே தலித்களுக்கு எதிரான வன்முறைகளுக்கும் சாதி ஆதிக்கத்திற்கும் காரணம் என்கிற நிலையை எடுத்தனர். தனிப்பட்ட நலன்களுக்காக சில தலித் அறிவுஜீவிகள் பார்ப்பன நிறுவனங்களுடன் கூட்டு வைத்துக் கொண்டனர். இன்று மோ டி குரூசின் நாவலை வெளியிடமுடியாது என அறிவித்த நவாயனா பதிப்பகம் வி..சி.கவின் ரவிக்குமார் மற்றும் ஆனந்த் என்கிற திராவிட எதிர்ப்பு பேசும் பார்ப்பனர் ஆகியோரால் தொடங்கப்பட்டது. இந்திய அளவில் பெரியார் எதிர்ப்பைக் கொண்டு சென்றதில் ஆனந்தின் பங்கு முக்கியமானது. “சிறியவன் ஆனந்த்” என்கிற பெயரில் தமிழிலும் ஆனந்த் என்கிற பெயரில் ஆங்கிலத்திலும் இந்த ஆனந்த் எழுதிய கட்டுரைகள் பெரியாரையும் திராவிடக் கட்சிகளையும் கொச்சைப்படுத்தின. “பெரியார் என்றால் தமிழ் நாட்டில் யாருக்கும் தெரியாது. அது ஒரு ‘பெரிய ஆறு’ (Big River) என்றுதான் நினைத்துக் கொண்டுள்ளனர்’ என outlook ல் எழுதியவர் ஆனந்த். காலச்சுவடு எனும் பார்ப்பன இதழில் ஆசிரியர் குழுவில் இருந்த ரவிக்குமார் அதில் பெரியார் ஒரு பெண்பித்தராக அலைந்தவர் என்கிற ரீதியில் எழுதினார். தமிழக தலித் அறிவுஜீவிகள் + பார்ப்பன நிறுவனங்கள் மத்தியில் உருவான இந்தக் கூட்டணி தீராவிட எதிர்ப்பு பேசியதே தவிர, திராவிடத்தை நீக்கிய அந்த இடத்தில் அம்பேத்கரின் இந்து மத எதிர்ப்பை வைத்ததில்லை. அந்தக் காலியிடத்தை இந்துத்துவ சக்திகள் ஆக்ரமிப்பதைப் பற்றிக் கவலை கொண்டதுமில்லை.

4. இங்கே திராவிட இயக்கத்தின் வீச்சால் இந்துத்துவ சக்திகள் ரொம்பவும் அடக்கி வாசிந்துக் கொண்டிருந்த போதிலும் மிக ஆழமாகவும் அமைதியாகவும் தொடர்ந்து அவர்கள் இம் மண்ணில் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தனர். காந்தி கொலையால் கிடைத்த கெட்ட பெயர்,, அதை ஒட்டிய தடை, பின் நெருக்கடி நிலை, அதை ஒட்டிய தடை ஆகியவற்றின் பின்னணியில் அமுக்கமாக வேலை செய்து கொண்டிருந்த அவர்கள் மீனாட்சிபுர மதமாற்றத்தை ஒட்டி வெளியே வந்தனர். அத்வானியை எல்லாம் இங்கு அழைத்து வந்து தங்கள் பிரச்சாரத்தைத் தொடங்கினர். இந்து முன்னணி என்கிற அமைப்பு உருவாக்கப்பட்டது, வெறுப்புப் பேச்சுக்கள் கலவரங்கள் முதலியன ஆங்காங்கு நிகழ்த்தப்பட்டன. கோவை, கிழக்குக் கடற்கரைச் சாலை, கன்னியாகுமரி மாவட்டம் முதலான முஸ்லிம் / கிறிஸ்தவர்கள் அதிகம் வசிக்கும் பகுதிகளில் அவர்கள் உருவாக்கிய polarisation இன்று அவர்களுக்குக் கைகொடுக்கிறது.

5. சாதிக் கட்சிகள் எதுவும் பெரிய அளவில் மத எதிர்ப்பு கொண்டவையாக இருப்பதில்லை.. இந்தியாவில் நடைபெறும் மதக் கலவரங்களில் ஓரம்சத்தை நாம் கவனிக்க வேண்டும். இந்துக்களுக்கும் முஸ்லிம்களுக்குமான மோதல் எனப் பொத்தாம் பொதுவாக அவற்றைச் சொல்லிவிட இயலாது. இந்துக்களிலும் ஒரு குறிப்பிட்ட சாதியினர் முக்கிய பங்கேற்கும் வன்முறையாகவும் அவை உள்ளன. இந்தக் ‘குறிப்பிட்ட சாதி’ என்பது ஒவ்வொரு ஊரிலும் ஒவ்வொன்றாக இருக்கலாம். முசாபர்நகரில் சமீபத்தில் நடந்த கலவரம் வெறுமனே ஒரு இந்து முஸ்லிம் கலவரம் மட்டுமல்ல; அது ஒரு ஜாட் – முஸ்லிம் கலவரமும் கூட. எனவே சாதிக் கட்சிகள் எளிதாக இந்துத்துவத்துடன் ஐக்கியமாகின்றன. வருண வரிசையில், தமிழ்நாட்டைப் பொருத்தமட்டில் இங்கே ஷத்திரிய வருணம் கிடையாது. எல்லா இடைநிலைச்சாதிகளும் தம்மை ஷத்திரியர் என உரிமை கோருவதும் இன்று பா.ஜ.கவுடன் கூட்டணி அமைத்துள்ள பா.ம.க வின் வன்னியர் சாதி அமைப்பின் அடையாளம் அக்கினிச் சட்டி என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

6. இன்றைய சமூகம் சமகாலத் தகவல்களால் கட்டப்பட்ட சமூகமாக உள்ளது. சற்றைக்குப் பிந்திய வரலாறைக்கூட அறியாதவர்களாக இன்றைய இளைஞர்களும், சற்றைக்குப் பிந்திய வரலாறையும் மறந்தவர்களாக மற்றவர்களும் உள்ளனர். இந்தத் தேர்தலில் பங்கு பெறும் புதிய வாக்காளர்கள் 18 கோடி பேர். பா.ஜ.க மற்றும் மோடியின் பழைய வரலாறுகளை அறியாத / மறந்த மக்களின் மத்தியில் இந்துத்துவம் தன்னைப் பதித்துக் கொள்வது எளிதாகி விடுகிறது.